Gönül

GÖNÜL

Nurayım, nerelerde bulayım.

Kınalı elden, ikram göreyim.

Akça  parmaklardan, öpeyim.

Canım, tenhalarda seveyim.  

Sen,Yabanlarda açan Gülsün.
Hem, Kafesinde öten kuşsun.
Yarim, bu sevgi hiç bitmesin.
Uzak...Uzaklarda nefesimsin.

Sevdin, Bende, sevdim üstüne.

Kıyılır mı? Sevdiğine dostuna.

Haber ver, gelem artık kastına.

Seheryeli essin! Gülüm üstüne.

Gözlerin, buğulanmış söz inen.

Yürek yanmış, Ateş ile köz inen.

Kor yüreği, soğutalım buz ilen.

Kız seviyorum! Seni hız inen.

Aklındaki, ümitsizlik sökülsün.

Uzun kollar, ince bele sarılsın.

Beliklerin, gerdanına çözülsün.

İş, neresinden, kırılırsa kırılsın.

İste, yıkayayım bebek gibi, su ile

Benim işim; Kiraz, Ayva, Nar ile

Bil, Saz çalınır, mızrab ile, tel ile

Mızrab da, buluşsun, sazda, tel ile

Ah şu gönül, neler neler istemez,

Sevenlerde, boşa gönül eğlemez.

İçinden gelmezse dilde söylemez.

“Yiğit” sevince sözlerini gizlemez.

13.04.2015

İsmail YİĞİT
ismailyigit6.blogspot.com

Anlamak

ANLAMAK

Öğrenciyken, beş defa okurdum!

Ezber için, yazar yazar, okurdum!

İşte, çoğunu öğrenemedim ondan,

Öğrendiklerimle, geldim, bugüne!

Okumak kolay, anlamak çok zor!

Dağda kar yığını, görünce insan,

Buzdağı sanıyor, volkan dağını…

Öyle sanır insan, bilmediklerini!

Yalnızlıklara “bakınca görmek”

Bilip anlamak gerek “sessizliği”

Çığlığı duymak ve duymamak?

Anlamalı akıl “kırılmış yürekleri”

10.04.2015

İsmail YİĞİT