ÇUHADAR
BEY’E AĞIT
Ne yüksek derler, şu Ahır Dağı;
Enginde
görünür, bahçesi, bağı!
Ölmüş
derler de, Çuhadar Bey’i,
Ağlaşır;
yavrular, bey baba diye…
İlk akşamdan da, evlerini bastılar!
Öldürmeden
de, kollarını kestiler!
Gül
Hanımı da, beliğinden astılar;
Ağlaşır;
yavrular, bey baba diye…
Odasında da, kandilleri yanardı!
Bey
deyince; beş yüz atlı binerdi!
Otomobillerden
de, valiler inerdi!
Ağlaşır;
yavrular, bey baba diye…
Ünlendi de, Çuhadar Bey ünlendi!
Göllendi
de, akdı kanım, göllendi;
Çuhadar
Bey öldü “Maraş sallandı”
Ağlaşır;
yavrular, bey baba diye…
Çuhadarı da sorarsan, iyi bir uşak!
Belinde
de bağlıdır, ibrişim kuşak;
Koca
Bey’i öldüren, bir köle, uşak!
Ağlaşır;
yavrular, bey baba diye…
Anonim Destan(Ağıt)
Kahraman
Maraş Yöresi
Derleyen:
İsmail
YİĞİT
Edebiyatçı
Şair
Araştırmacı Yazar
Payaslı
Aşık Yaşar Uyardan Alınmıştır.
17 Ağustos 2016