AMANADA HAYAT
Amanalar, benim yurdum!
En yüksekleri; Mıgra, Mığır!
Kış vakti; etekleri alaca kar!
Bak! Enginininde Amik var!
Diğer yanında da, Akdeniz!
Çağlardan beri, tarihin var;
Onbeş medeniyet görmüş,
Kadim, coğrafyasında ilim!
Nebiler, gelmiş, geçmişler;
Şırıltı pınar, koyaklarından!
Yaban ıssızında, nelerin var?
Bostan batırır, sürü hınzırlar!
Düz Obrukta, yaban atların;
Ala geyiklerin, çatal boynuz,
Kaya üstünde, neşen senin!
Tilki, sinsin gezer akşamda;
Gece, kümese girer vaşak!
Karşıki sırtta, vurmuş ineğe;
Kastal’dan geçmiş canavar!
Çakallar, çöküşmüş artığına!
Sürüngenlere, değmemeli,
Bukelemun, kertiş, elöpen;
Küçük, hızlı gider ok yılanı…
Tehlikelidir, sokar faş yılan;
Yaşlısına "boynuzlu" derler!
Eğrelti ıslak; yonca düzde;
Mor menekşeler, bayırında,
Nergizlerin, sevdam benim!
Yarpız, nane, yavşan, kekik;
Altın çiçeklerin var Dazında!
Yüksek, meşe, gürgen, ardıç,
İnsana şifadır, dört bin nebat;
Bereketdir! Kızılcık bahçeleri,
Sumak, limon, turunç, nar;
Mis kokar; portakal, ıhlamur!
Kuşların öterler Bülbüllü’de!
Bahar güzün, göç yolunda;
Leylekler; sembolün, şanın!
Konan, uçan, giden kazında,
Bak, tüm kuşların gizemi var!
Suları, Akkayanın buzundan;
Benekli balıklar, calaklarında,
Yüceden savrulur, çağlayanı!
Taşlardan şarlak akar, çaylar!
İner bahçeye, bereket saçar…
26 Mayıs 2019
İsmail YİĞİT
